د ښځو نړيواله ورځ وه، د ښځو د حقوقو او پر ښځو باندې د زور زياتي په اړه سېمينار جوړ شوى و، تالار له ښځو او نارينه وو ډك وو، ويناوالې هم اكثره ښځې
تر شپږ اوو مياشتو وروسته مي نوې غزل وليكله، دا چي ښه به وي كه نه، تاسې يې ولولئ او د كره كتنې په تله يې وتلئ.
ذكيه غياثي خور زموږ د اوسمهال په ښځينه شاعرانو كې تكړه شاعره ده، خو هغه وخت به لا تكړه شي كه شعر ته جدي پاملرنه وكړي، مطالعه وكړي او وس وكړي چي
که څه هم له ډېرې مودې راهيسې مو د ادبياتو په ډګر کې هم د ژبې د ليکدود د يو کېدو پر سر د ليکوالو تر منځ ناندرۍ او اختلافات موجود دي او لا مو هم د
د ژمي يوه سړه ورځ وه، اسمان خړو وريځو پوښلى و، د غرمې د دوولسو بجو شاوخوا وخت و، چي د كوټې د سرياب سړك ملي بس ته ور ختلم، غوښتل مي چي د كوټې پوهن
پلارجانه! زه وېرېږم پلارجانه! نن راته ښوونكې ويل سبا به ټول ماشومان په كور كې پاته وي كتاب به هم په كور كې لولي ما اورېدلي يو د تورو غټو ب
ښاغلى يوسف جان تر نورو خبريالانو ځكه ځانګړى امتياز لري چي يو خو نوموړى پر ټولنيزو ستونځو كار كوي، د خلكو د ژوند لوېدلى حالت يې ځوروي او چاروا
عزيزالله خان چي په عزيزماما مشهور و، د ۱۹۵۰م كال د نومبر پر ۱۱مه نېټه پښين سيمې ته نيژدې د توبه كاكړي په حاجي خان كلا (سرګړې+ سرګړګې) كې د خان ح
خبر نۀ يم راغلي له كوم لوري څو وګړي :: و ماته د بلاوو غوندې ګوري څو وګړي
خبريالي يا ژورناليزم داسې يوه سپېڅلې دنده ده چې كه څوك يې په ريښتينې مانا په اخلاص او سپېڅلتوب تر سره كړي، نو په هيڅ يوه ټولنه كې به د خلكو داس
كه را ويښ نه شوې له درانه خوبه :: بايلې به وروره د علم سوبه :: دونيا به تللې وي مخ په وړاندې :: بيا به خلاس نه يې له مرييتوبه.
ګلې ته يواځې نه يې : ډېرې پېغلې وې زړې شوې : ورته خپل كور قتلګاه شو : تاندې هيلې يې كي مړې شوې
د هجر شپه چي تر سهاره پورې رسي خدايه! :: ته مي په سترګو كې ژوندي و لرې كسي خدايه!
خبريال له ټاکلي وخت سره سم څو سپينې پاڼې له ځانه سره واخيستې او د غونډې ځاى ته ور روان شو. داسې په مړو- مړو ګامونو روان و، لکه بندي- چي
زه نن د يوۀ پښتون شاعر د زړه ږغ د خپلو لوستونكيو پر شونډو باندې زمزمه كول غواړم، هغه وايي: دا زموږ نصيب دى چې په وينو كې مزل كوو يو دښمـن چې وو