د پښين له لسګونو شاعرانو عصمت الله هم د ژوند په مېچنه اڼل شوى يو داسې زهير شوى شاعر دى چي د خپل ژوند ترخې تجربې، دردونه او د خپلې خاورې د اور او
افضل شوق له ژونده سره ډېره افضله مينه او شوق درلود، په همدې مينه پسې را وتلى وو چي د ژوند د ګلبشرې (شلېدلى امېل) بيرته وپېيي، په ډېره تنده او لې
هر ښايسته انسان ته وايم، په نظر دي نه كړم / سترګې دي خوند راكوي وايي: مننه ستا پخپله ښايسته سترګې دي/ خوږې خبرې چي كوي، هغه څوك خوږ وبولم/
سمه ده، نور به دي وخت ولې نيسم / نور دي په زور ښايستې نه ږغوم / بخښنه غواړم، نور سردردى درته نه جوړېږم / نور دي د فكر له خوږې دونياګۍ نه باسم،
ژوند مو را تېر شو، د وژلو، ښخولو او پاتا په دود كې / د چا مو هيلې او د چا مو ښادۍ و وژلې/ د چا مو زاڼې د هوس ښكار كړې
فريده لا د ښوونځي زده كوونكې وه چي په راډيو افغانستان كې يې كار پيل كړ او د ژورناليزم زړۀ ستړي كار ته يې اوږه وركړه، دا يې د ذهني ويښتيا لومړن
د مور او پلار درېيم زوى جمال الدين چي اوس يې خلك د (جمال تره كي) په نامه پېژني، شپږدېرش كاله پخوا د ۱۹۷۵م كال د دسمبر د مياشتې پر پينځلسمه نېټه
موږ په ژوند كې هره ورځ له ډېرو پېښو سره مخامخېږو چي هره يوه يې خپل ځانګړى پس منظر لري خو دغه پېښې كه د يوۀ هنرمند ليكوال له نظره تېرې شي او په ت
په كوټه كې لمر خپرندويې ټولنې په دې وروستيو كې دوې شعري ټولګې خپرې كړې دي، چي يوه د بهار ناصر (موسمونه خو بدلېږي) او بله د باركوال مياخېل (تږې ه
ځوانه ښځه له درېوو ورځو راهيسې د خپل خټين كور په لوګي وهلې كوټه كې ناروغه پرته وه، يواځې يوه ماشومه لور يې سر ته ناسته وه او په وړه ژبه يې له مو
د ښځو نړيواله ورځ وه، د ښځو د حقوقو او پر ښځو باندې د زور زياتي په اړه سېمينار جوړ شوى و، تالار له ښځو او نارينه وو ډك وو، ويناوالې هم اكثره ښځې
تر شپږ اوو مياشتو وروسته مي نوې غزل وليكله، دا چي ښه به وي كه نه، تاسې يې ولولئ او د كره كتنې په تله يې وتلئ.
ذكيه غياثي خور زموږ د اوسمهال په ښځينه شاعرانو كې تكړه شاعره ده، خو هغه وخت به لا تكړه شي كه شعر ته جدي پاملرنه وكړي، مطالعه وكړي او وس وكړي چي
که څه هم له ډېرې مودې راهيسې مو د ادبياتو په ډګر کې هم د ژبې د ليکدود د يو کېدو پر سر د ليکوالو تر منځ ناندرۍ او اختلافات موجود دي او لا مو هم د
د ژمي يوه سړه ورځ وه، اسمان خړو وريځو پوښلى و، د غرمې د دوولسو بجو شاوخوا وخت و، چي د كوټې د سرياب سړك ملي بس ته ور ختلم، غوښتل مي چي د كوټې پوهن